Wist ik toen veel
Wist ik toen veel hoe vaak ik nog aan dat eindwerk - eerder “beginwerk”- zou terugdenken. Want toen kwam Het Leven en werd het bijna absurd hoe vaak autisme mij terugvond.
Autisme, ASS / een autismespectrumstoornis, neurodivergentie, multidisciplinair onderzoek, diagnose, co-morbiditeit met adhd en andere stoornissen, psycho-educatie, onderwijsondersteuning, psychiaters, pedagogen, psychologen, verslagen, dossiers, maatregelen, coaching, uitputting. Ermee omgaan, ermee leven, copingmechanismen en gelukkig ook veel unieke kwaliteiten.
Sinds 1990 is er een wereld voor me opengegaan. In al mijn rollen van de afgelopen 35 jaar: als dochter, als mama, als echtgenote, als familielid, als leraar, als werkgever, als… Els?
Het hele spectrum
Het hele spectrum kwam me tegemoet. Ik advocateerde me onnozel, verzamelde mappen vol verslagen en dossiers, vrat het internet op.
Ik zat bij een hele reeks meestal aangename deskundigen en overlegde over plannen van aanpak en individuele onderwijsaanpassingen.
Ik kwam thuis en legde alle zetelkussens terug op hun plaats na de zoveelste woedeaanval van een kleuter. Ik laveerde tussen structuur geven en de chaos van een verkleedweek op de lagere school doorstaan.
Ik woog af tussen het kind pushen en ernaar luisteren. Benoemd tot vangnet thuis zonder dat te kunnen inzetten in mijn werk op school.
Ik volgde mijn buikgevoel. Ik rationaliseerde als de beste. Ik drong aan en was de overbezorgde moeder. Ik was de leerkracht die te veel begrip toonde, ik deed aan leerlingen- en ouderbegeleiding.
Eerst onbewust en later bewust onbekwaam. Dat ben ik vandaag nog.
Want alles wat ik bijleerde over autisme, speelt zich af in telkens weer unieke personen en andere omstandigheden. Ook al herken ik het vaak na enkele minuten, ik laat het open.
Feestjeuh!
Ik leerde wat in 1990 nooit in me opgekomen zou zijn.
Dat jij gek wordt van wat anders loopt dan voorzien, dat feestjes voor jou niet per se holadiejee zijn, dat je niet goedgelovig bent maar er eerder van uitgaat dat mensen zeggen wat ze echt bedoelen.
Dat je eigenlijk geen raad weet met open, creatieve opdrachten maar uren doorploetert tot ze voldoen aan de lat die je onmogelijk hoog legt voor jezelf.
Dat je jezelf 100 keer overwint in eender welke nieuwe situatie, dat je docenten en collega’s verbaast, dat je heerlijk donkere humor bezit, ongelooflijk empathisch bent en een uitstekende raadgever voor kwetsbare mensen.
Dat je eigenlijk heel weinig vraagt, van je school, leraren, collega’s en werkgever. Dat je soms ook veel bent voor je liefsten.
Dat sommige mensen met autisme zuinig shopten in de supermarkt met kentrekjes en andere in het groot inkochten.
Dat sommigen het van zichzelf “weten” en anderen niet maar het wel beseffen.
Dat etiketten dikwijls wél helpen en niet alleen om toegang te krijgen tot hulp.
Faits divers?
Dat autisme me heeft verrijkt maar me met momenten ook tot wanhoop dreef, is persoonlijke ervaring. Dat is fait divers.